DELİ KIZIN DUKKANI

Ümitle Beklemek....

2.10.2009 · Kategori: Siirlerim

Kalıcı Bağlantı Yorum (3) Yorum yaz!

Yağıyorum Dostlar

1.5.2009 · Kategori: Siirlerim

“ ağlarsan eğer ilk damlanla arınabilirim.. ” (1)

yağan; adı yağmur dedikleri.. o üstümü başımı ıslatan , geceleri içine çeken, kendi yalnızlığına eşlik etmek istercesine.. bir sokak kızının meryemin masumluğuna dalmak istemesi..

yağan; adı yağmur dedikleri..dışarıda ince telden bir sessizlik, bir çift göz etrafı seyreden, penceresinden..

yağan; aynalara bakamamış bir yüzün dağılması,beynini paramparça eden bir iç geçiriş..

yağan alışılamamış zamanın tüketilmesi pervasızca..sabahlar ve geceler; uyumak uyanmak arası..

yağan karanlığın çökmesini bekleyen bir kalbin ortaya açılışı, aşkı adına..kalemin ucunun kırılması,bir daha asla yazamamak adına..uykuları bölen bir ateş, sönmek istemeyen..gözlerin kapanmasını bekleyen bir hayalin sancısı..

yağan sözcükleri yakan, küllerinden harfler çıkaran..

yağan bir ihtiras yolumu gözleyen..

yağan bir ayna yapmak boş yüzler gösteren..

yağan kalbini bu işe katmadan(!) yoluna devam etmen ve susman.. yoksa ağlayacağım..

yağan bir..iki..üç..yağan ben sen ya da o..yağan yalan yağan..

yağar ellerin kayan kalbimin avucundan ve asılı kalır kirpiklerin kan ve barut kokan alev şehri aşkından.

yağan bitirmek istemediğin bir sessizliktir, bakamadığın şehirlerden geçerken.

yağan bitmesini istediğin acılarını depreştiren, buğulaşan camların yazdıklarını ortaya çıkarmasıdır, bir bir..

yağan hep aynıdır!Kalbindir, ağlamaklı bir gözdür, kafası eğik bir duruştur, 'aşk'tır(!) kimi zaman, aynı bildik kelimelerdir ve fakat başka geçit vermeyen.

yağar bir ses
yağar bir hüzün
yağar bir istek
konuşmak gibi bir şey!

yağar bir şiir
dillendirmesini çok sevdiğin!

yağar "tırnaklarını yiyen can sıkıntısı"(2)
ve belki de teslim olur!

yağar " yalnız hüznü vardır, kalbi olanın.." (3)
ve kalbim hüzne boğulur!

yağar yağan yağar..
üstüme başıma kelimelerin bulaşır; ama ben yine de açmam(!)..oysa ne güzel olur yağmurda saçlarımın ıslaklığı..

yağıyorum dostlar!
yağan bulamadığım kelimelerimdir anlatmayı denediğim
yağan bildik yağmur lafları değildir
yağan gözlerimden akıtamadığım donuklaşan yaşlarım da değildir(!)

yağıyorum dostlar!
şehrin üstüne kara bulut gibi çöken sahte gülüşleri parçalıyorum
onların karanlıklarına yağıyorum
pis ateşlerini söndürüyorum
ve bir parça 'aşk' ikram ediyorum

yağıyorum dostlar!
genç bir kızın gözlerine doluyorum
bir annenin müşfikliğine sığınıyorum
ve elinden çocukluğu alınmış masum bir yüzden dünyaya damlıyorum
oysa ben dünyaya akmak istemiyorum..

dünya...
yalan...
yağan yalan yağar..

------



(1)bir şarkıdan,F.Düzağaç
(2)bir şiir dizesi, aslı “tırnaklarını yesin can sıkıntısı” İ.Tenekeci
(3)Kraliçenin Pirelerinden, T.Tufan

Kalıcı Bağlantı Yorum (1) Yorum yaz!

Bu Gun Ağlamaya İhtiyacım Var

11.2.2009 · Kategori: Siirlerim

Bugün kendimi yapayalnız, çaresiz, her an ağlamaya hazır, biri birşey söylese bırakıp kaçacak gibi, hiçbir yere hiç kimseye ait değilmişim gibi hissediyorum. Bütün bunlara sebep olacak geçerli bir çok nedenim de var üstelik. Hiç şımarıklık göstermeden yaşamışlığın bir katılığı, hayatın iplerinin ucunu hiç kaçırmamışlığının bir otoritesi var ya ağlamamanın ya da ağlamaları gizli yerlerde gerçekleştirmenin bilinçliliğine rağmen bugün eğer biri omzuma elini koyup da “Nasılsın” diye sorarsa zırıl zırıl ağlamaktan korkuyorum. Ve galiba buna ihtiyacım da var. Yıllardır kimsenin küçük kızı değilim ve öyle bir noktadayım ki zaten olmak da istemiyorum ama……...

Bugün, birileri benim adıma birşeyler yapsa diye beklentiye girmek isterdim. Acaba havadan beklenen serinlik öncesi hüzün mü yağıyor göklerden de ben böyleyim? Bugün uyuyup bahara kadar uyanmamak istiyorum. Evet uzun bir uykuya dalmak istiyorum, uyandığımda kuru dalların içine suyun yürüdüğünü görmek, cemrelerin düştüğünü bilmenin rahatlığıyla havaların ısınmasını gözlemlemek istiyorum. Erguvanların renklerini, bahar dallarının görüntülerini kıskandığım zamanları yaşamak istiyorum.

Bazen nereden geldiğini anlamadığınız bir sevinç dolar içinize nedenini bilmez bütün günü uçarak yaşarsınız ve üstelik hakikaten iyi birşey de olmaz o gün, ama mutlusunuzdur. Bu da onun tersi işte, hiçbir şeyden bıkkınlık duymadan, hala yaşamayı en dibine kadar severek, bu sevginin tüm getirilerine minnettarlık göstererek ve hala yaşadığınızdan mutluluk duymanıza rağmen bir şeyler ağır gelir ve yetmez ya işte aynen öyle bir gün yaşamaktayım. Ne olduğunu biliyorum birşeyler eksik gibi. Telefonum susmuyor, beni umursayanlar var ama bugün öyle bir garibim ki sanki sokakta kimsesiz insanlar gibiyim. Kemalettin Tuğcu’nun kitaplarını okuyup doyana kadar ağlasam iyi gelir mi acaba?
Zamanları istediğim gibi değerlendirememekten mi böyleyim? Ya da zamanların elimden kayıp gitmesine engel olamamaktan mı? Çocukluğumu özledim bugün, annemin çilek reçeli yaptığında bütün mahallenin çilek gibi koktuğu zamanları. “Sakın uzaklaşma gözümün önünden yoksa görürsün” diyen annemin sesindeki emrinin içinde bana birşey olmasından duyduğu korkunun aslında güçlü bir sevgi barındırdığını o zamanda biliyordum ama bugün hatırlayınca içim titriyor ve ağlamak istiyorum. Etrafımdaki insanlara bakıyorum fark ettirmeden herkes bir telaş içinde, kısıtlı zamanlarını en iyi şekilde kullanmak için koşturuyorlar, kısıtlı güçlerini en dikkatli şekilde yetirmeye çalıştıkları için herkes yorgun da belli etmiyor sanki. Ama ben bugün çok yalnızım hatta yapayalnızım ve çok yorgunum ve ağlamak istiyorum.

Bugün, kendime acımak da istiyorum “Vah kızım seni kimler üzdü” desin biri bana. Bana bunu söyleyebilecek birini ararken başka bir yalnızı görüyor gözlerim. Benden kat kat fazla yorgun, yalnız, ihmal edilmiş, hırpalanmış ama bitmemiş biri…. Ve kendi yazdığım bir dörtük geliyor aklıma.
…….. utanır ağlayamazsın..!
Haykıramazsın içindeki acıyı,
Vurulur düşlerin kahrolursun..!

Başka başka dertlerin beni alıp götürmesi bile değiştirmiyor işte bu durumumu. Gözlerimin gördüğü kişiden mi utanıyorum?
O yüzden mi ağlayamıyor, haykıramıyorum bilmiyorum..?
İçim sızlıyor hala…

Ben de bugün onun gibi yapayalnız hissediyorum kendimi. Annesinin artık istemediği için cami kapısına bıraktığı küçük bir çocuk gibi korkağımda üstelik. Şu anda üşümüyorum ama üşüme ihtimali bile ağlamama neden olabilir. Gönül Yarası filmindeki Dünya karakteri gibi sözlerinden anlamadığım bir türküyü dinlerken katıla katıla ağlamak istiyorum.
Pencereden bakınca gri bir renk görüyorum, aylardan soğuk, zaman adını koyamadığım bir noktada artık peşinden yetişmek gibi bir telaşımda yok. Hey ben burdayım benim farkıma varın diye bağırmak istiyorum.

Bugünün tek tesellisi baharı yeniden görebilme ihtimalim.

Selma Ersoy

Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!